Vrijdag 18 juni 150 kilometer Windsor – Truro

Slecht geslapen vannacht. het bed had geen rand, en kon hem niet tegen de muur aanzetten en de kussens waren slecht, en ik had vandaag een lange dag voor de boeg. Een ontbijtlocatie kon ik niet vinden, dus maar begonnen met een koek en koffie van het benzinestation. Trouwens de koffie is verrassend goed hier in Nova Scotia, nog maar 1 keer, van die waterige koffie gehad. Wat een dag vandaag 150 kilometer en geen stukje vlak, nou dat lieg ik naar 77 kilometer was er 2 kilometer, redelijk vlak. De eifel route, lange steile klimmen en het was warm zeven en twintig graden, maar de route was wel de moeite waard, langs de Bay of Fundy, met zijn hoge eb en vloeden.

De hoogste eb – en vloed bij de Bay of Fundy

 

 

Laag getijde

Toen ik langs reed was het eb en stond bijna alles droog, kon er wel wadlopen. Na 100 kilometer vandaag een dip, na elke heuvel kwam er weer een nieuwe, was het toen wel even zat, maar na 120 kilometer ging het wel weer. Maar was wel blij vandaag, dat ik in de verte de M van Mc Donalds zag, en dat betekend de stad is in zicht. in de Lonely Planet een mooie B en B gevonden, maar helaas waren die mensen niet thuis, toen een ander motel geprobeerd, maar dat zal vol met worstelaars, van die neppers, toen uiteindelijk maar de Comfort INN genomen. In vergelijking met gisteren veel meer waard voor je geld. Omdat het parkoers vandaag veel op de Amstel Gold Race leek, maar aan de halve kip gegaan, om er toch het Valkenburg gevoel er in te houden. De kip smaakte erg goed. Toch maar besloten om de route nog iets in te korten, omdat het anders toch wel allemaal heel hard aanpoten wordt. Hier ook het toppunt van commercie gezien. Bij de begraafplaats, die al tussen de Mc Donalds, de Wallmart en de KFC ingeklemd stond, stond een groot Billboard, met als tekst, nu voordelige plekken te huur/tekoop. Nog een paar potten bier gedronken in de plaatselijke country club. Het was er niet druk, en er stond een enorme vrouw achter de bar (nee, niet dezelfde als gisteren). ze wou of heeft niet de intentie om iets aan haar overgewicht te doen. In de drie kwartier, dat ik er zat heeft ze drie zakken chips leeggegeten, haar arm was ook zo dik, dat de arm ook maar net in de zak paste.

Donderdag 17 juni 70 kilometer Werwick – Windsor

Na een matig ontbijt op de fiets gestapt. het was bewolkt weer vandaag, en na een paar kilometer begon het te regenen en hield het ook niet meer op tot we in Windsor waren. Gelukkig was er weinig wind, dus het fietsen ging wel lekker. Licht rollende route vandaag door de uitlopers van de valley, dus niet echt heel zwaar vandaag. tijdens de lunch nog een spectaculair incident vandaag. Een enorme vrouw, vast wel 180 kilo ging op haar stoel zitten, en zakte door de stoel. Ik moest mijn lachten inhouden, het hele restaurant volgens mij. het was een erg komisch gezicht, ik wou er bijna een foto van maken, maar kon dat eigenlijk niet maken. Ze heeft zich niet geblesseerd, ze heeft natuurlijk ook wel een enorm veerkussen. Tegen twee uur en na 70 kilometer in Windsor. Een ietwat overpriced motel. Vreemde stad Windsor, kon er geen supermarkt vinden, normaal heb je die toch aan de uiteinden van de stad. Na vier keer heen -en weer gelopen te hebben, toch eindelijk gevonden, ze zaten een neetje verstopt. Goed gegeten in een gezellige pub.

Windsor, de geboorteplaats van de Canadese volkssport IJshockey en de grootste pompoenen ter wereld.

Woensdag 16 juni Digby – Werwick

Na een goed ontbijt en een paar woorden Nederlands gesproken te hebben met een in Nederland geboren Canadees (hij was op vierjarige leeftijd vertrokken uit Zaandam) op de fiets gestapt. Na 4 kilometer kwam ik er achter, dat ik de Lonely Planet was vergeten, dus toch nog maar even teruggereden, om die op te halen, want zonder Lonely ben je nergens, maar moest ik wel weer die enorme heuvel op.

B & B in Digby

Maar de tweede en derde, en vierde keer is de heuvel toch weer anders. Het was mooi weer vandaag zo’n 23 graden en had de wind mee vandaag, ook wel een keer lekker, na de forse tegenwind van gisteren.

Het oude Engsele Ford in Annapolis Royal

Vandaag was de route door de Annapolis valley, het landbouwgebied van Nova Scotia. hier wordt drie-kwart van de groente en fruit van Nova Scotia verbouwd. Kon vandaag kiezen uit de zware route en de “vlakke” route. Gekozen voor de vlakke route, nouja vlak, het had toch nog veel weg van Zuid-Limburg. Onderweg tijdens een rustpauze kwam ik de eerste collega tegen, die hetzelfde rondje maakte, maar dan omgekeerd. Hij heeft mij ongeveer zijn hele levensverhaal verteld, maar was al 70 jaar, fietste al zijn hele leven tijdens de vakanties en had zijn vrouw plechtig beloofd, dat dit de laatste keer was. Veel respect, als je dit nog kan doen op je 70e.

 

Even uitrusten 

Eindelijk de laatste 40 kilometer waren redelijk vlak, en wind in de rus, dus het gaspedaal eens flink opengezet. Om 4 uur waren we in Werwick, en een B en B gevonden, met een Whirlpool, heb je ook niet elke nacht.

Werwick Appelhoofdstad van Nova Scotia

Er waren in Werwick (appelhoofdstad van NS) 2 restuarants, een goede en slechte bleek achteraf, ik koos dus voor de slechte. Teneerste ze hadden geen bier, dus dan maar cola. kreeg je een fles van 3/4 liter op je tafel, zonder glas, erg vreemd. Toch nog maar even om een glas gevraagd. De menukaart stelde ook niet al te veel voor. Koos voor een Steakburger dinner, daar kun je toch niet al teveel aan verknallen, maar er zat geen smaak aan, met veel zout en peper en ketchup, er toch nog iets van van gemaakt. De mensen, die naast mij zaten, waren ook niet erg te spreken over het eten. Toen ik ging afrekenen, zag ik de keuken, daar werd je niet echt blij van. Hier zou Rob Geus niet blij van worden. Hopen, dat ik er niet ziek van wordt. Hun specialiteit was Seafood, maar dat lijkt me niet erg gezond, omdat hier te eten.

Lekker zo’n bubbelbad na een dag fietsen

Dinsdag 15 juni 115 km Yarmouth – Digby


Onderandere fietsen langs de French Shore

Na weer een goed en voedzaam ontbijt (eieren, spek, gebakken aardappelen en fruit, goed voor 2 uur fietsen) weer op de fiets gestpat. Na de Lighthouse route, zijn we nu begonnen aan de Evangeline Route, die ook grotendeels langs de kust gaat. Hier wonen veel Arcadians (Franse Novascotianen), die hier zijn gaan wonen, nadat ze eerst van andere plekken waren verdreven, toen Engeland en Frankrijk in 1700 in Oorlog waren. het was vandaag op de eerste vier kilometer na een kleine Amstel Gold Race, het was ook net Zuid-Limburg, maar dan met het verschil, dat we nu en dan uitzicht op de oceaan hadden, en dat heb je toch echt niet in Zuid-Limburg. Het waren flinke klimmen, en vooral in het begin meer klimmen dan dalen, en hadden we de wind ook nog eens tegen. Maar het was wel lekker zonnig weer. Dus het was wel flink doortrappen vandaag. Maar de route was weer de moeite waard. Onderweg ook nog wat cultureels gedaan.

De grootste houten kerk van Noord-Amerika bezocht. Een enorme kerk, in een plekje van nog geen 500 inwoners, en later nog een enorme stenen kerk, ook in een plekje met nog geen 500 inwoners. Tegen half uur waren we in Digby, dat aan de Bay of Fundy ligt. De Bay of Fundy heeft de hoogste eb en vloed ter wereld. Het water kan in een half uur, wel dertig meter stijgen. Een leuke bed en breakfast gevonden in het centrum van Digby, wat op zich wel een leuk plekje is. gegeten bij een Seafood restaurant, at ook steaks verkocht. Niet geweldige gegeten vanavond, de steak was welldone, terwijl ik om medium had gevraagd, en de spareribs kwamen uit de magnetron, opgewarmd. Dus dat viel een beetje tegen.

Digby (staat bekend om zijn Scallops)

Zondag 13 juni Barrington Passage – Yarmouth 95 kilometer.

Zadelpijn, flink verbrand, vaak gestoken door muskieto’s, 2 dove vingers, en een blaar op de voet. Maar verder gaat het nog wel lekker. Vanmorgen een zeer uitgebreid ontbijt genoten. Pannekoeken,Bacon, gebakken aardappen en toast, alleen geen eieren. Hier kan ik wel een paar uur op fietsen. Zo’n 23 graden vandaag, zonnetje en niet al te koud. Het is een beetje vreemd weer hier. ’s morgens warm, ’s middags koelt het af en ’s avonds is het weer lekker. Vandaag het laatste stuk van de Lighthouse Route gereden, ongeveer de gehele route (zo’n 550 kilometer) gaat langs de kust. Dus deze route was zeker de moeite waard. Veel vuurtorens gezien. Het is nog steeds aardig heuvelachtig, maar je begin er al een beetje aan te wennen.

Yarmouth (laag getij)

Yarmouth (hoog getij)

Het laatste stuk vandaag ging door het gebied waar de Arcadianen wonen. Dit zijn oorspronkelijke Fransen, maar zijn omstreeks het jaar 1700 gedeporteerd, toen Frankrijk en Engeland in oorlog waren, en zijn later toen weer teruggkomen, grotendeels aan de kust. Tegen 3 uur aangekomen in Yarmouth. Eindelijk weer eens een echte Amerikaanse/Canadese plaats. eerst de autodealers, fastfood restaurant, winkels, een paar motels. Aardig motel gevonden, en voor 2 nachten geboekt, morgen een rustdag om al mijn verwondingen te laten genezen en voetbal te kijken. Vanavond gegeten, in volgens de motel eigenaar (dit keer geen pinda) het beste restaurant van de stad. Ik had nog wat gezelschap van “bekende mensen”. Vader Abraham zat er te eten en Kenny Rogers, ze leken er allebei tenminste sprekend op. Kenny Rogers had zelfs net zo ’n rokerige stem. OP zondag is de favoriete bezigheid van de Canadees grasmaaien, het leek er in ieder geval veel op, dat iedereen aan het grasmaaien was.

Zaterdag 12 juni Shelbourne – Barrington Passage 107 kilometer

Na een goede nachtrust en na French Toast en Bacon weer op de fiets gestapt. Er waren twee mogelijkheden, of in 1 keer langs de snelweg naar Yarmouth te rijden, of via de kust, en dan halverwege te belanden. Heb toch maar voor de kustroute gekozen, en dat was ook zeker de moeite waard. Schitterende route lanfs de Atlantische Oceaan, langs kleine vissersdorpjes, vuurtorens en weinig verkeer. Vandaag 3 fietsers tegengekomen. In totaal op Halifax na, zo’n 8 fietsers. Om nu teggen dat fietsen heel populair is. Ze nemen liever de auto. Een motel, iets overpriced gevonden in Barrington Passage, maa rhad ook niet zo heel veel keus, anders moest ik nog een kilometer of veertig doorrijden, en daar had ik ook weinig zin meer in.

Het motel in Barrington Passage

Vannavond de Canadese variant van Donner Kebab gegeten, was goed te doen.

Barrington Passage

Vrijdag 11 juni Liverpool – Shelburne 127 kilometer

Vanmorgen dus eindelijk Bacon en spek. Dat is een goede ondergrond, om de eerste kilometers te maken. Het was eigenlijk de bedoeling om het vandaag niet al te gek te maken, maar of dat helemaal gelukt is ?
Shelbourne was de eindbestemming, 67 kilometer, dus dat was wel te doen, maar dan zou je de hele weg langs de snelweg moeten rijden. Ook heel leuk ? Dat dus niet gedaan, maar de toeristische route gevolgd, langs het water. Schitterende route, met onderweg nog een Nationaal Park (de naam ben ik even kwijt). Mooi park, met een mooie kust.

 

Het Nationale Park

Vandaag hadden we grotendeels de wind mee, ook wel lekker na twee dagen tegen wind. 1 erg zware klim vandaag. Goed verkleurd vandaag, want het was behoorlijk warm. Uiteindelijk 127 kilometer gereden, dus bijna het dubbele dan de bedoeling was, en een B en B gevonden, weer iets minder luxe dan gisteren, maar was ook 10 dollar goedkoper. Er is ook nog iets tragisch gebeurd vandaag. In volle afdaling een eekhoorn overreden, het bloed spoot omhoog tegen mijn arm. Ik denk niet dat hij of zij het overleefd heeft. Ook nog een culinair hoogtepunt vandaag. Tijdens de lunch ergens langs de route, een van de beste hamburgers ooit gehad. ‘ s Avonds voor de verandering weer eens Fish and Chips gehad, volgens de menukaart de beste van Novas Scotia. Om toch nog wat vitaminen binnen te krijgen, eerst maar een salade vooraf genomen, die was erg groot, genoeg voor wel vijf konijnen. De fish and Chips was ook niet aan de kleine kant. Vooral erg veel bpatat. Het gebeurd niet vaak, dat ik mijn bord niet leeg eet. Aan de vis zit toch weinig smaak, geef mij maar een lekkerbekje.

Shelburne

Shelburnes historische waterfront

Donderdag 10 juni Chester – Liverpool 108 kilometer

Uitmuntend geslapen vannacht. Had ook zeer fijne kussens, de beste sinds tijden. Heb nog heel even getwijfeld om er een mee te nemen/te kopen, maar kon het niet mee nemen op de fiets. Het ontbijt viel wat tegen, was dan ook het enigste wat op deze plek viel aan te merken. Nog steeds geen bacon en eggs gehad, maar dat zal vast nog wel komen. Tegen negen uur op de fiets gestapt. Eerst richting Lunenburg, een historisch plekje en World Heritage van de Unesco met zijn waterfront en dan zou ik wel verder zien. Weer een geweldige route, langs de Atlantische Oceaan, met zijn vele baaien. Het was iets minder zwaar dan gisteren, maar nog geen vlakke weg gezien, en leek het vlak, dan was het nog altijd vals plat. In Lunenburg even een een rustpauze gehad, en toen verder gereden, wou tot Liverpool vanavond. Na de laatste loodzware 15 kilometer, tegen 6 uur in Liverpool aangekomen. Een leuke bed -en breakfast gevonden, en ze vertelde dat het ontbijt uit bacon en eggs zou bestaan. Eindelijk !. Het was allemaal niet zo luxe als gisteren, maar het was ook de helft goedkoper. Dus een goede deal. Vanavond vergist in Mexicaans eten. Dacht dat ik die van die pannekoeken had besteld, maar had dus van die chips besteld, met erg veel kaas erover. Dus dat moest er allemaal vanaf geschraapt worden. Dat was nogal een werk, maar voor melkaar gekregen.

Woensdag 9 juni Halifax – Chester 105 kilometer

Slecht geslapen vannacht. Had last van mijn maag en moest vaak naar de WC. Zag de hele vakantie al in het water vallen, zou toch niet aan de dunne raken. (zal wel van die steak van gisteravond komen). Maar na toch nog een paar uurtjes geslapen te hebben, was het toch weer een stuk beter. Na weer vier broodjes jam, net als gisteren op de fiets gestapt. Omdat de fiets toch wat aan de kleine kant is, gisteren toch nog even gemaild, dat ik wel even langskwam fietsen (60km) om de fiets om te ruilen. Met behulp van GPS, redelijk gemakkelijk de stad uitgekomen. Toen was het nog redelijk vlak, maar toen begon het echte klimwerk, en natuurlijk dan ook dalen. Allemaal van die vennijnige korte klimmetjes. Ik had ergens gelezen, dat Nova Scotia redelijk vlak was, maar dat is het hier nog niet. Wel een schitterende omgeving, langs het water, door de bossen.

Tegen twaalf uur was ik bij het fiets verhuurbedrijf. Ze vonden het volgens mij toch wel wat vreemd, dat ik op de fiets, de fiets kwam ruilen, maar wel een fiets naar mijn lengte gekregen. Hiernaar nog vijf en veertig kilometer doorgefietst, nog steeds langs het water en de bossen. In je ene neusgat snuif je de geur van de zee op en in de andere de geur van het bos. Na 105 kilometer vond ik het wel welletjes voor vandaag en ben geëindigd in Chester en een bijzondere slaapplek gevonden, De Mecklenburg Inn. Een erg mooie kamer, en wat er allemaal voor je klaar stond. Koffie, pantoffels, tandpasta, tandenborstels, snoepjes etc, etc, etc.

Mecklenburg Inn in Chester

Vanavond Fish and Chips gegeten, erg vet, en kleffe patat, wat mij toch weer deed terugdenken aan Australië, daar hadden we ook altijd kleffe patat en vette vis.

Chester