Roadtrip Nieuw-Zeeland 30 november

Redelijk geslapen, om het uur wakker. Tegen kwart over zes opgestaan, de zon scheen vollop, het beloofde een mooie dag te worden. Vandaag zou een beetje een reisdag worden, en een beetje uitrusten van het afgelopen weekend. Tegen half negen in de auto gestapt en David bedankt voor het afgelopen weekend. We zouden rijden naar Nelson, dat ligt boven in het Zuidereiland. De route ging de eerste 100 kilometer over een mooie route door de bergen, zou een mooie fietsroute wezen. De eerste tussenstop was in Kaikoura, een plekje aan de kust, ietwat toeristisch, dit is de plek om walvissen te spotten, maar aangezien dat dat per boot moet en dat het 200 kiwi 💵 kost voor drie uurtjes, hiervan maar afgezien. Maar ook hebben ze hier seabert kolonies, wie seabert niet kent, zeehonden. Er was een grote kolonie op een aantal kilometers van Kaikoura. Het blijven erg leuke dieren om te zien. Ook een aantal jonge zeehonden waren aan het spelen in een riviertje en bij een waterval. Ze genoten vollop en konden er geen genoeg van krijgen. Hierna langs de kust, gereden tot Blenheim, een redelijke plaats.
En toen de laatste 💯 kilometer naar Nelson, langs een weg met veel haarspeldbochten op en af, een fietsersdroom, maar helaas was het een erg drukke weg, met veel 🚚,  en weinig berm, dus niet echt een optie. Geëindigd dus in Nelson, wat dus redelijk geïsoleerd ligt en alleen te bereiken is door die haarspeldbochten weg, maar het ligt wel schitterend aan de Tasman zee, of Baai en natuurlijk genoemd naar onze Nederlandse Abel Tasman. Eigenlijk de ontdekker van Nieuw-Zeeland.
Goed en relatief goedkoop motel gevonden. Voor 2 nachten geboekt, morgen staat er weer een mountainbike tochtje op het programma, 40 km, met 20 km klimmen en 20 km dalen, dus mooi in balans.

image

image

image

Roadtrip Nieuw-Zeeland 28 november

Goed geslapen, maar vroeg wakker. Zes uur. Eerst een klein rondje gelopen, door Hamner Springs. De zon scheen, dus het zag er goed uit, voor onze mountainbike tocht. Vooralsnog geen ei met bacon, maar een klef 🍞, dat we gisteren hadden gekocht. Fietsen klaargemaakt, en met z’n vijven in de auto gestapt op weg naar de start van onze tocht door de Nieuw-Zeelandse wildernis. De route begon met een schitterend uitzicht op de besneeuwde bergen, niet superhoog, denk tot 1.500 meter, maar er ligt nog steeds sneeuw. Er wachte ons eerst een behoorlijke beklimming, redelijke steile stukjes, veel stenen, dus behoorlijk hobbelig. Ben behoorlijk heen en weer geschud, kan me nu wel voorstellen, dat sommige renners na Parijs-Roubaix sommige dingen, de eerste weken niet kunnen. Na een beklimming komt ook altijd een afdaling, maar die was behoorlijk steil, en er waren veel stenen, dus rustig naar beneden. We reden in een vallei, langs een idyllisch riviertje, tussen de bergen door, erg mooie route. Op de stenen na, was het verder niet zo heel zwaar mee, de, het was grade 3, grade 5 is het zwaarst. Morgen zitten er een aantal stukken grade 4 in. We zouden vandaag 20 km doen en morgen nog eens 40. Tijdens de route zijn er een aantal hutten, zonder al teveel voorzieningen, waar je kunt overnachten, maar wie het eerst komt, die mag er overnachten, dus op goed 🍀. Maar voor de zekerheid hadden we ook ⛺ meegenomen, en dat was maar goed ook, wanten er zaten al 3 jagers in de hut, maar gelukkig kan ik ook in de hut, samen met drie jagers, maar met het matje, op een matras, dat licht verassend goed, en mijn rugzak als kussen, dus ik hoop dat het goedkomt
Het weer was goed, alleen later in de middag een beetje ☔. De hut ligt aan een schitterend meer, tussen de bergen in, heeft wel wat weg van Moraine Lake, alleen het water is niet zo blauw. Maar dit is echt een Bob Ross plaatje, meertje, bergen, bomen en een hut.
Het avondeten was alles bijelkaar in de pan, wat we met z’n allen hadden meegenomen, en het werd een soort of bruine bonen, met shoarma en rijst en het smaakte verrassend goed.

image

image

image

image

Roadtrip Nieuw-Zeeland 29 november

Redelijk, tot eigenlijk wel goed geslapen in de hut tussen de jagers, en met mijn rugzak als kussen. Het heeft vannacht wel ietwat geregend, maar gelukkig hield dat tegen de morgen op. Het was wel ietwat koud, de hut had niet al te goede isolatie, maar de hut was ook vrij te gebruiken, dus verder ook maar niet klagen, de rest lag in een ⛺.
Vandaag eens een keer geen ei, als ontbijt, maar een klef 🍞, die we een vrijdag hadden gekocht, maar het smaakte nog verrassend goed. Het blijft altijd nog heerlijk wakker worden, zo in de wildernis.
De jagers gingen vandaag ook weer terug naar de bewoonde wereld, en het waren aardige kerels. Wij zijn om half negen weer op de fiets gestapt, voor de laatste 45 km van de St. James trail.
Het eerste gedeelte was relatief vlak, al kun je beter zeggen, niet al te heuvelachtig, want vlak is het niet, en ging over grasland, maar het was nog wel erg hobbelig, eigenlijk heb je voor je comfort, een full suspension Mountainbike nodig. Maar die heb ik niet, dus word ik behoorlijk door mekaar geschud. Naar het grasland gedeelte, en na de hangbrug over de rivier gepasseerd te hebben, die ongeveer 50 meter boven de rivier hing, werd het allemaal behoorlijk heuvelachtig, en zaten er een aantal erg steile hellingen in, en een aantal waren te steil en ook door het grote aantal stenen, te moeilijk om er tegen op te rijden, maar de meesten moesten op deze heuvels 🚶, dus gelukkig was ik niet de enigste. Maar je 🚲 met bagage, zo’n heuvel op te duwen, daar wordt je ook niet echt heel blij van. De omgeving was nog steeds schitterend, in een vallei, tussen de bergen, langs rivieren, door bossen, nog steeds Bob Ross plaatjes. De laatste klim vandaag was de zwaarste, maar hierna kwam de beloning, de laatste 7 km, afdaling naar de St. James homestead. Tegen 5 uur waren we aan het eind van de trail, 65 km, 1500 hoogtemeters, de we hebben wel onze best gedaan. Na deze trail, nog als afsluiter, 13 km naar Hamner Springs, met nog een behoorlijke klim erin, de Jack Pass, en wie kwam er als eerste boven, tot nu toe op vakanties nog steeds ongeslagen, als beste klimmer op de weg/gravel. Tegen zes uur weer in het vakantiehuisje, moe maar voldaan. Fish en Chips gehad als diner. Lekker.

image

image

image

Roadtrip Nieuw-Zeeland 27 november

Goed geslapen, alleen werd wakker om kwart voor de zes door de melding van een WhatsApp bericht, team Drenthe bedankt, maar toch weer even ingedommeld. Maar om zeven uur, er uit gegaan, en even naar buiten gekeken en het was bewolkt en het miezerde wat. Kop ☕ gehaald, bij het benzine station, long Black. Over de koffie, valt er deze vakantie weinig te klagen, die is gewoon goed, dat is ook wel eens anders geweest. We wouden eerst een stukkie rijden, en onderweg ontbeten. De route ging eerst door een vallei, met veel wijnbouw. Dit is het wijngebied van  Nieuw-Zeeland, en van horen zeggen is de 🍷 ook nog wel van goede kwaliteit. Het weer werd steeds wat slechter, totdat het uiteindelijk begon te splensen en laat dat nou net tijdens een mooie route wezen, maar waar weinig van te zien was, door de bewolking en de regen, maar het had wel ietwat weg van de Icefields Parkway in Canada 🍁.  Tegen 2 uur waren we in Hamner Springs, met zijn 🔥 water poelen, en thermische baden, zeg maar een beetje het Bad Bentheim van Nieuw-Zeeland. Het publiek is ook van gemiddelde ietwat hogere leeftijd. We verblijven vannacht bij een andere kennis, waar we ook in Canada mee hebben gefietst. Hij heeft hier een vakantiehuis. Morgen voor twee dagen, met de mountainbike op pad, de wildernis in.

image

Roadtrip Nieuw-Zeeland 26 november

Wekker om kwart voor zes gezet, want het was de bedoeling, om vanmorgen eerst een klein rondje te fietsen, voordat Janice naar haar werk zou gaan. maar het regende, dus dat hebben we maar overgeslagen, maar we zaten dus wel om zes uur aan het ontbijt. Het weer was dus niet geweldig, dus we zijn maar vroeg in de auto gestapt, richting de ferry naar het Zuider Island. Ook hier zijn files, Wellington is de hoofstad, dus veel ambtenaren moeten die kant op. Het weer klaarde al wat op, en in Wellington begon al licht de zon te schijnen. Omdat we nog wel wat tijd overhadden, redelijk luxe ontbeten, de french toast, zag er in iedergeval wat sjieker uit dan normaal en het smaakte prima, dus eens wat minder ei, maar op de bacon hadden ze niet bezuinigd, die zat er in overvloed bij. De ferry ging pas om half twee, dus we hadden nog wat tijd om wat rond te lopen door de stad
Wellington ligt aan een baai, dat geeft de stad altijd wel iets meer, maar verder is het gewoon een stad, als zoveel anderen in dozijn, maar gelukkig wel met enige Nederlandse invloeden.

image

image

En ook Heineken verkopen ze hier overal, en in de supermarkt zelfs Oranjeboom, dat willen wij niet drinken, dan maar dumpen in Nieuw-Zeeland.
Tegen half twee de ferry gepakt.  Het was behoorlijk winderig op de ferry, maar verder was de zee niet al te woest. Ik zag in ieder geval weinig mensen, die enige vorm van zeeziekte vertoonden. Het eerste stuk was eigenlijk gewoon zee, die hier wel behoorlijk helder is, later voerden we door de Nieuw-Zeelandse versie van de fjorden, dat was mooi varen. De overtocht duurde zo’n 4 uur, dan ben je als plattelandsjongen ook wel weer blij, dat je vaste grond onder je voeten hebt. Aangekomen in Picton, ligt tussen de heuvels in, aan een baai, of fjord, hoe je het ook maar noemen wil. Leuk motel gevonden, goed gegeten, alleen vandaag niet gefietst, door de regen vanmorgen en vanmiddag was het al te laat.

image

image

image

Roadtrip Nieuw-Zeeland 25 november

Vanmorgen wakker geworden in Wanganui, met uitzicht op honderden schapen, de zon scheen vollop, dat was dus heerlijk wakker worden, al heb ik niet al te geweldig geslapen. Voor het eerst deze vakantie, ietwat ruzie gehad met de kussens. Vandaag, na het ontbijt, geen verassing, weer ei, en dit keer ook Bacon in de 🚗 met vier 🚴 op het dak, richting Wellington, de hoofdstad van Nieuw-Zeeland. Waar we een ander iemand zouden treffen, waar we in Canada mee hebben gefietst. De route was eerst nog redelijk heuvelachtig en we volgenden het idyllische riviertje, waar we eergisteren ook langs waren gefietst, richting Bridge of Nowhere. Later werd het behoorlijk vlakker, en leek het wel of we door de Nederlandse polder reden. Geen toeval dus, dat hier veel Nederlanders zijn neergestreken, dat kon je zien, doordat we voorbij een Nederlandse winkel kwamen, en een Nederlandse windmolen zagen. Ze beginnen mijns inziens geen Nederlandse winkel, zonder Nederlanders en ze strijken dus neer in een gedeelte, dat veel weg heeft van Nederland.
Gelukkig duurde ietwat saaie landschap, geen honderden km, dit kennen we wel en werd het gauw weer wat heuvelachtiger. Na een tegenvallende meatpie, kwamen we tegen twee uur aan in paraparamui, of zoiets, waar Janice woont, die ook meefietste in Canada. Na even een paar banden verwisseld te hebben op de racefiets, wat niet helemaal van harte ging, maar uiteindelijk toch gelukt is, op de racefiets gestapt, voor een rondje van ongeveer 45 km, schitterend rondje, lekker wat klimwerk, en 🔙 langs de oceaan, wat wil je nog meer.
Vanavond, als diner lamspoot, dat geloof ik twee dagen in de slowcooker had gezeten, echt kiwi voer, maar 👌 te eten.

image

image

image

image

Roadtrip Nieuw-Zeeland 24 november

Met een geweldig uitzicht opgestaan, en de zon scheen vollop, wat wil je nog meer.
Ontbijt was wederom met ei, voor de verandering eens gekookt. Als je eierboer bent, dan doe je hier goede zaken, want ze zijn hier dol op eieren, misschien eten ze nog wel meer eieren dan in Amerika.
Vandaag richting Wanganui, deze plaats ligt aan de Wanganui River, en de buitenwijken aan de Pacific Ocean. Het was ongeveer 2 uurtjes 🚘, en wederom een mooie route, zo ook wel een mooie fietsroute wezen, tussen de bergen/heuvels door.
Tegen twee uur waren we in Wanganui, of iets.daarbuiten, wederom bij vrienden/kennissen van Rick, wederom op een boerderij. Of hetzij toeval, of het is gewoon goed boeren in Nieuw-Zeeland, want beide overnachtings adressen, zijn erg mooie huizen, en ook op prachtige plekken. Boerderij’n zijn ook niet echt de boerderijen zoals bij ons. Hier staan de huizen vrij van het boerderij gedeelte. Eigenlijk heb je niet het idee, dat je op een boerderij bent.
Vanmiddag nog even veertig km gefietst, een erg leuk rondje, met een venneige klim, van een kilometer of drie. Zo’n rondje moeten we eigenlijk in/en rond Nijeveen hebben, maar dat is whistfull thinking. Na het 🚲 een aantal biertjes gedronken, en genoten van heerlijk eten.

image

image

Roadtrip Nieuw-Zeeland 23 november

Altijd wel een bijzondere dag 23 november. Het is alweer 15 jaar geleden dat pa, is overleden. Wat gaat de tijd ontzettend snel.
De ⏰ ging om kwart over zes, want we moesten om zeven uur weg, voor een mountainbike tocht naar de brug van Nowhere. Die hadden we gisteren geboekt. Je zou het ook wel voor jezelf kunnen doen, maar dan moet je zelf ook nog vervoer regelen, want de route houd op in de middle of Nowhere.
Er gingen nog een aantal meer mee. In totaal een man of twaalf. 🚲 en werden op de kar geladen en toen werden we na het beginpunt gereden. De route ging door gebied, waar tussen 1920 en 1940 mensen geprobeerd hebben, om er een bestaan op te bouwen, maar wat uiteindelijk niet gelukt is, zo onherbergzaam en remote was het er, en hier moesten wij dan doorheen 🚴. Het was een ontzettende mooie omgeving, heuvels, tot ongeveer 800 meter hoog. Het begon met een beklimming van 5 km, dit ging wel lekker. Niet al steil. Maar door de modder werd het wel zwaarder. Ik was als eerste op de 🔝,  en de anderen volgenden op ongeveer 10 minuten. Het klimwerk hadden we nu grotendeels gehad. De track ging verder langs een vallei, met onder in de vallei een idyllisch riviertje en ook Bob Ross, was weer goed bezig geweest. Sommige stukken waren te gevaarlijk om te fietsen, dus moesten we lopen, er waren al regelmatig 🚴 in het ravein gevallen. Onderweg ook nog even een side trip gemaakt, naar een 💧 val, niet de grootste, die ik heb gezien, maar verder wel de moeite waard. Tegen vier uur waren we bij de bridge of Nowhere, die inderdaad nergens naartoe leid. Hierna nog een paar km, en toen eindigde de track bij de rivier, waar een jetboat ons opwachte, die ons over de rivier terug naar huis bracht, dit was de enigste manier om thuis te kunnen komen, of terug fietsen natuurlijk.
Onderweg kwam ik heel toevallig ook nog een naambordje tegen, met Papa drive.

image

image

image

Roadtrip Nieuw-Zeeland 22 november

Goed geslapen, al was ik wel vroeg wakker. Tegen 7 uur opgestaan, keek naar buiten en nog steeds regen, en dus nog steeds niet het beloofde uitzicht op de bergen. Het weer lijkt vandaag nog niet te gaan meewerken.
Ontbijt was, zoals bijna gewoonlijk weer met ei, geen bacon vandaag. Maar je kunt niet altijd alles hebben. Maar ze houden hier in Nieuw-Zeeland wel van eieren. Omdat vanmorgen, van fietsen nog niet zoveel erecht zou komen, want om in de regen te gaan fietsen, daar hadden we ook niet zo heel veel zin in, eerst maar een hikeje gedaan van 5 km, in de bos, dan heb je ook niet zoveel last van de regen. Maar tijdens de hike in het bos, begon het al op te klaren, en begon zelfs de zon te schijnen.
Dus na de lunch toch maar op de 🚲 gestapt, voor de Old Coach Road, een zoals de naam al zegt, oude route voor koetsen, tussen twee 🚂 verbindingen in. De passagiers werden vroeger met de koets vervoerd tussen de stations. Het was een mooie route, voornamelijk door bos, met enkele venijnige puisten, maar over het algemeen was het wel goed te doen. Alleen het was wel een route vol met stenen, hierdoor leek het wel een beetje Parijs-Roubaix.
Waar wij verblijven is een skioord, en naar het skigebied, loopt een weg, 17 km klimmen, dat leek me wel wat. Rick was samen met onze gastvrouw aan het fietsen en ik had de Old Coach Road, al grotendeels alleen gedaan, en ik zou daarna de berg beklimmen. Het is hier, ook 1 redelijke hoge berg, Mount nog wat, de naam ben ik kwijt, en overige bergen, zijn eigenlijk heuvels. Dus deze berg, steekt er behoorlijk boven uit. Het lijkt wel een beetje op Mount Hood in Oregon. Op zich viel de beklimming wel mee, niet al te steil, op een paar stukken na, die wel richting 15% gingen, maar over het algemeen viel de beklimming wel mee. Na een beklimming, komt ook een afdaling, en dat is niet echt mijn hobby, maar deze afdaling liep lekker recht na beneden, al was het wel wat aan de frisse kant.
Maar toch de 70 aangetikt. Tegen half zeven was ik weer in Raetehi. Waar inmiddels de berg weer te zien was. Trouwens een ontzettende mooie plek waar we logeren, met een prachtig uitzicht op de berg.

image

image

image

Roadtrip Nieuw-Zeeland 21 november

Goed geslapen, de dag begon met zonneschijn en veel wind, dus het leek goed. Na het ontbijt in de 🚗 gestapt, op naar het volgende avontuur. Het eerste gedeelte van de route kenden we nu wel, want we waren er al twee keer langs gefietst, op en neer naar Wai-o-tapu. Hierna een route door landbouwgebied, richting Lake Taupo, het grootste meer van Nieuw-Zeeland. Ook ontstaan, ooit door een 🌋 uitbarsting. Het is 160 km om erom heen te rijden, volgende week is er een toertocht om het meer heen, maar ja dan zijn we niet in de buurt.
Hierna begon het te regenen en dat was wel jammer, want we reden door een Nationaal Park, alleen was er door de regen weinig te zien. De heuvels/bergen waren in de wolken. Omdat de voorspelling de hele dag regen was, zou er van fietsen niet veel terecht komen, daarom naar een skigebied gereden, met een “kasteel”, net als bij Lake Louise, en hiermaar geluncht.
Het regende nog steeds, en we zijn toen doorgereden naar, Raetehi, een ietwat slaperige dorpje, dat aan het uitsterven is, maar hier wonen vrienden van Rick waar we kunnen overnachten, in een boerderij, met geweldige uitzichten op het heuvellandschap.
Omdat het nog steeds regende, de plaatselijke pub bezocht, voor een aantal biertjes.